:::I've never been better before!!! ^^:::

อันนยองงง  อิอิ

ไม่ได้อัพสองเดือน  กร๊ากกกก

แว่บอ่านของชาวบ้านอย่างเดียว

วันนี้ได้ฤกษ์ซะที

สองเดือนที่ผ่านมา  มันแป๊บเดียวจิงๆ

แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันมากมายเหลือเกิน

เหนื่อยด้วย อะไรด้วย

รับปริญญา  เมื่อเดือนที่แล้ว  (อะอะ อัพช้าไปหน่อยยยยยยยยยยย)

เราเรียนที่มหาวิทยาลัยสงขลสนครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ต

ซึ่งคณะอื่น เราไม่รุ้นะว่าเปงงาย

แต่...คณะเรา  ล่อเอาซะเหนื่อยเรยยยยย

ซ้อมที่วิทยาเขต สองรอบ

 - ซ้อมย่อยที่วิทยาเขต  ใส่ชุดสุภาพ  ซ้อมเดิน ซ้อมเอางาน แล้วก้อจับเวลา

   รอบแรกๆก็ช้าหน่อย เพราะแต่ละคนก็ทำเปงครั้งแรกกันทั้งน้านนนน

   รอบแรกผ่านไป  ผิดบ้าง ถูกบ้าง เหยียบกันบ้าง เง้ออออ

   รอบสอง รอบสาม เริ่มดีขึ้น เรื่อยๆตามลำดับ

   รอบสี่ บัณฑิต เริ่มหิวบ้าง ไรบ้าง ออกแนว เมื่อไหรจะปล่อยไปกินข้าวว  ทำให้ แต่ละคนเริ่มออกอาการ เซ็งเล็ก

   ภาคเช้าซ้อมไปกี่รอบไม่ได้นับ  แต่ก้อเริ่มเหนื่อยกันแล้ว  เพราะเดินบนคัทชู

   ภาคบ่าย ได้กินข้าวแล้ว ทุกคนก้อมีแรงซ้อมกันต่อ  แต่.... นั่งๆไปซักพัก  ชักเริ่มง่วงกร๊ากกกกก

   รอบแรกๆ ของภาคบ่าย ก้อโอเค ผิดน้อยลง จนเกือบจะไม่ผิดเลย 

   แต่... อาจารย์ยังไม่พอใจ  ก็ซ้อมกันอยู่นั่นแหละ

   จาก ผิดไม่กี่คน เริ่มผิดมากขึ้นเรื่อยๆ  ผิด ผิด ผิด มากขึ้นๆๆๆๆ

   จนบัณฑิเริ่มบ่นกันหนาหูมากขึ้น  แระแล้ว ก็เลิกซ้อมในเวลา สี่ โมงเย็น เง้ออออ เหนื่อยยยยยย

    (ชั้นโดนเหยียบทีนด้วยยยยยย  เจ็บ..แต่ยังไหว อะอะ)

- ซ้อมใหญ่วิทยาเขต  ใส่ชุดครุย  เต็มยศ เพื่อความสมจริง และมีถ่ายรูปกะสายตระกูล

   โอวววว  นอนไม่หลับค๊าาาา  ช่างแต่งหน้าดันนัดตีสองซะด้วย  เง้ออ ไม่เป็นอันนอนพอดี

    กว่าจะเสร็จกันก้อ แปดโมงครึ่งได้มั้ง  เพราะแต่งกันทั้งหมด หก คน

    หลานรหัสโทรตามแล้ว ตามอีก "คุณย่า อยู่ไหนอ่าาา"   "คุณย่ามาแล้วอ่าาาา"   "คุณย่า คนมากันเยอะแล้วนาาาา"

    โอยยยย  ถ้าแต่งเองได้ เสร็จไปนานแล้ววววว  

    สงสารเพื่อนที่ขับรถอ่า  มันลนมากอะ  เหยียบซะมิดเรย  แต่ยังไงก้อยังทัน

    มาถึงมอ ก้อถ่ายรูปกะเพื่อนๆนิดหน่อย ส่วนใหญ่เพราะหากันไม่เจอ  ถ่ายกะตระกูลก้อไม่เยอะมาก

   จากนั้นก้อขึ้นสแตนถ่ายรูปกะตึกใหม่  ซึ่งเปงตึกใหม่จิงๆ  ไม่เคยได้ย่างกรายเข้าไปในนั้นเรยแม้แต่ก้าวเดียว

   ตอนเที่ยงทางคณะพาไปเลี้ยงข้าว  ก้ออิ่มกันทั่วหน้า

   ตอนบ่าย  มาซ้อมกันต่อ  เง้อออออ  เกือบไปไม่ทัน  ดีนะที่ซ้อมในห้องแอร์  (วันนี้ไม่โดนเหยียบ อิอิ)

รุ่งขึ้น  วันเดินทางสู่วิทยาเขตหาดใหญ่

  เราแวะบ้านที่ตรังก่อน  เพื่อจะขับรถไปเอง

  ปวดหัวมากกกก  แต่ยังไหวอยู่  แล้วก้อมีคนนั่ง (ออกแล้วหลับมากกว่า) ไปเปงเพื่อน

  ไอเราก้อมือนึงจับพวงมาลัยรถ  อีกมือถือยาดม  ถ้าจะเปลี่ยนเกียร์ก้อวางยาดมก่อน  แล้วค่อยถือขึ้นมาใหม่

  เป็นอย่างนี้ไปตลอดทาง..........

วิทยาเขตหาดใหญ่

  อยากจะบอกซักนิดนึงว่า  ผู้คนบางส่วนในหาดใหญ่ ย้ำว่าบางส่วน ขับรถได้แบบว่า .... ไม่ไหวจะพูดอะ บวกกับเปงช่วงรับปริญญา

รถเลยเยอะเปงพิเศษ  เราก็เข้าใจนะว่า แต่ละคนไม่ชินเส้นทางบ้าง ไรบ้าง  ยิ่งมอไซค์เนี่ย  ไม่ไหวแล้ววววว

เราขับรถแบบอารมณ์อย่างมากกกก  เค้านึกจะเลี้ยว  ก้อเลี้ยว  จะเปลี่ยนเลนส์ ไม่มีการเปิดไฟบอกคันข้างหลัง

เล่นเอาเพื่อนเราหัวทิ่มไปตามๆกัน   ดีที่ไม่มีอุบัติเหตุ

 - ซ้อมย่อยที่วิทยาเขตหาดใหญ่  ใส่ชุดสุภาพ

    เป็นการซ้อมที่ใหญ่มากกกก  บัณฑิตสามพันกว่าคน  โอววววว  คนเยอะได้อีก

    คณะเรารับวันแรก และคณะแรกของ ป.ตรี  

    ตื่นเต้นมากกกกกกกกกกกก

    และด้วยความที่ซ้อมกันมาเปงอย่างดี ฮกๆ

    ปกติ เค้ากำหนดไว้ว่า การรับพระราช นาทีละ 28-30 คน

    คณะเราล่อไป 40กว่า   ซึ่งเร็วมากกกกกกกก   เร็วที่สุดด้วย  และ ไม่มีใครผิด

    ยังกะหุ่นยนต์  กร๊ากกกกกกกก

    ซึ่งตอนที่ทำอะ ไม่รุ้หรอก  แต่พอเหงขอคณะอื่นแล้ว แบบว่า ทำไมมันเร็วกันจังวะ  แต่คณะเราก้อยังเร็วกว่า

     หลังเราเปงบัณฑิตคณะแพทย์  ออกแนวอึ้งๆ และอืออึง  "ทำไมมันเร็วกันจังวะ"

    "ช้านก้อไม่ทราบค๊าาาาา"  อยากจะหันไปตอบเหลือเกินนนน   เด่วจะหาว่าเกรียนอีกกกกก

 บัณฑิตที่รับวันเดียวกับเรามาจากทั้ง ห้า วิทยาเขต ปะปนกัน  ทำให้ได้เห็นเพื่อนหลายๆคน

  "เฮ้ย ไอ.... เรียนที่นี่ด้วยหรอวะ"   "เฮ้ย  ไอ..... ได้เกียรตินิยมด้วย  แม่งตอนเรียนม.ปลาย มันเกเรจะตาย"

  "โห  อิ.... สวยขึ้นเยอะเรยอะ"   " อ้าว อิ... จบด้วยหรอวะ  ได้ข่าวว่ามีสามีไปแล้ว(มันอาจจะมีตอนเรียนจบแล้วก็ได้) "

   อารายยังไง.....

-ซ้อมใหญ่ ที่วิทยาเขตหาดใหญ่  ใส่ชุดครุย เหมือนวันจริง  แต่งหน้าทำผมด้วย  

  ช่วงเช้าก้อเหมือนเดิม  ซ้อมในหอประชุม

ตอนบ่าย  ขึ้นสแตนถ่ายรูป

    คณะเรา นัดบ่ายสามสิบห้า   ทุกคนพร้อมเพรียงกันที่ลานพระบิดา

    อิเจ๊ตะโกนบอก "จาถ่ายลาน๊าาาาา  เอ้า  หนึ่ง สอง ซั่ม"   เสร็จแล้วรูปที่หนึ่ง

    "อีกรูปน๊าาา  เอ้า หนึ่ง สอง ซั่ม"  เสร็จแล้วรูปที่สอง

     "เด่วของเปลี่ยนฟิล์มก่อนน๊า    ถ่ายอีกกล้องนึงก่อนน๊าาา"

      แช่ะ แช่ะ แช่ะ แช่ะ (เปงกล้องอารายมะรู้  แต่ไม่ใช่พาโนราม่า  เรยมีหลายแช่ะ)

      สิ้นเสียงแช่ะสุดท้าย ก้ออออ.......

      มีบัณฑิตชายคนนึง  ซึ่ง มัน มัน มัน  เปงเด็กสาขาเดียวกะเรานี่แหละ

      มัน มัน มัน   เพิ่งวิ่งมาจากไหนไม่รู้  เง้ออออออ

      จะเกิดอะไรขึ้นล่ะ  อะอะ  โดนเพื่อนๆทั้งคณะ โห่สิค่ะ  และแน่นอนว่า  ไม่ได้โห่ด้วยความสรรเสริญแน่นอน

      กร๊ากกกกกกกกกกกกก  นึกแล้วยังฮาไม่หายยยยย  มันไปไหนมาวะ

      และการถ่ายรูปก้อดำเนินต่อไปจนเสร็จ

      ทุกคนต่างแยกย้าย ตามอัธยาศัยยยยยยยย

       เหนื่อยมากกกกกกกกกกกกก   แถมแพ้เครื่องสำอางอีก  สิวขึ้นที่หน้าผาก สี่เม็ดใหญ่ๆพร้อมหัว  ที่แพ้อีก สามเม็ดใหญ่ๆ พร้อมหัว เช่นกัน

      อยากจะกรี๊ดดดดดดดดดด   ปกติก้อเปงอยู่แล้ว  มันยังจะเพิ่มขึ้นมาทำไมอีกกกกก

     เหนื่อยก้อเหนื่อย  สิวก้อเปง  ต้องขับรถเวียนรับเวียนส่งเพื่อนๆอีก   

     ตอนกลางคืนนี่เด็ดสุด  หน้าหอเปงผับอะค๊าาาาา

     ไม่ได้อยากไปเรยแรง  เพราะไม่รุ้ัจะเอาแรงที่ไหนไป  อยากนอนมากกก แต่....

      เสียงมันดังโคดดดดดดดด   ขนาดปิดหน้าต่าง  ผ้าม่าน แล้ว  ก้อยังได้ยิน ชัดเจน

      ประมาณว่า  มึงปิดไฟ กินเหล้า เต้นกันในห้องได้เรยอะ

      โหยยยย  ฤทธิ์ยา ช่วยได้เยอะทีเดียว  ทำให้ได้หลับ ไม่งั้น ตายแน่ๆ

วันจริงงงง

      พ่อกะแม่มาตั้งแต่ไก่โห่   มาก่อนเราอีกกกกกก

      ก้อได้ถ่ายรูปกะญาติๆ  แล้วก้อพ่อแม่ บ้าง

      เดินๆไปเจอเพื่อนเก่า ก้อได้ถ่ายบ้างเล็กน้อย  

      ขอบอกว่าคนเยอะมากกกกกกก

      แล้วก้อต้องรีบกินข้าวววว

      เพื่อจะมาตั้งแถว ตามที่อาจารย์นัดไว้

      แระแร้ว พิธีการก็ผ่านไปได้ด้วยดี

      ดีใจสุดๆ ที่จบมาได้  อิอิ

จะว่าไป  สี่ปี มันแป๊บเดียวจิงๆน๊าาาา

รู้สึก เหมือนยังมีอีกหลายอย่างที่ไม่ได้ทำ

แต่...บางอย่างที่เราทำ  คนอื่นก็ไม่ได้ทำเหมือนกัน  อิอิ^^

คิดถึงเพื่อนๆจังเล๊ยยยยยยยยย